Αφιερώνεται σε όλους τους πραγματικούς μαθητές της ζωής, αλλά ιδίως σε αυτούς που πέρασαν ή περνούν μέσα από διάφορες οργανώσεις, πολιτικές, θρησκευτικές ή άλλου είδους (ακόμα και εταιρίες ή συλλόγους), οι οποίες ξεκινούν το ταξίδι τους με ενθουσιασμό και μεγάλα όνειρα, μέχρι να αντιμετωπίσουν τη θύελλα της πραγματικότητας. Εκεί το σύστημα καταρρέει, είτε κάποιοι το παραδέχονται είτε όχι, και μόνο οι πραγματικοί μαθητές της ζωής στέκονται όρθιοι - αυτοί που από την αρχή του ταξιδιού ενδιαφέρονταν για τους ανθρώπους και όχι για το σκάφος, την κάθε δηλαδή λογής οργάνωση.
Διαβάστε τη συνέχεια: http://konstas-poetry.blogspot.com
