Περίληψη:
Οι κάμερες της εκπομπής και ο Σταύρος Θεοδωράκης μπήκαν στο Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων στην Αγία Βαρβάρα και συνομίλησαν με τους τελευταίους λεπρούς, οι περισσότεροι εκ των οποίων μεταφέρθηκαν εκεί το 1957, όταν έκλεισε η Σπιναλόγκα στην Κρήτη.
Οι «Πρωταγωνιστές» ταξίδεψαν στη Σπιναλόγκα, που σήμερα είναι προστατευόμενος αρχαιολογικός χώρος και κατέγραψαν τις αφηγήσεις των κατοίκων των κοντινών χωριών για τη ζωή στο «απαγορευμένο νησί» τη δεκαετία του '50.
Στην εκπομπή μεταξύ άλλων μιλούν:
-
- Ο Μανώλης Φουντουλάκης 87 χρόνων που ζει πάνω από 40 χρόνια με την αρρώστια.
-
- Η κυρία Φωφώ που γεννήθηκε στη Σπιναλόγκα από γονείς χανσενικούς κι έφυγε από το νησί στα 33 της, όταν ανακαλύφθηκε το φάρμακο.
-
- Η Μαρία Μπεμπελάκη - ταβερνιάρισσα στην Πλάκα του Αγίου Νικολάου, απέναντι απ' το νησί - που η μητέρα της ήταν νοσοκόμα στο λεπροκομείο.
-
- Ο Γιώργος Παιδιαδίτης που ο πατέρας του ήταν βαρκάρης και πέρναγε τους ασθενείς «απέναντι».
-
- Η κυρία Τασία που όταν κλείσθηκε στο θεραπευτήριο, ο σύζυγός της δεν την εγκατέλειψε αλλά έμεινε για δεκαετίες μαζί της στο ίδιο δωμάτιο.
-
- Η κυρία Φανή που δεν μπορούσε να αποχωριστεί τον άρρωστο άντρα της και τον ακολούθησε στο λεπροκομείο μαζί με τα τρία ανήλικα παιδιά της.
-
- Ο Γιώργος Μωρογιάννης που παρά τις αναπηρίες στα χέρια που του προκάλεσε η αρρώστια, ασχολείται με χειροτεχνίες.
ΜΕΡΟΣ 1 ΜΕΡΟΣ 2 ΜΕΡΟΣ 3
Καί λίγο ιστορία:
Η Σπιναλόγκα είναι μικρό νησί κοντά στην Ελούντα στην Ανατολική Κρήτη. Η Σπιναλόγκα έχει γίνει γνωστή σαν το νησί των λεπρών, αφού εδώ απομονώνονταν οι λεπροί από την Κρήτη και την υπόλοιπη Ελλάδα μέχρι το 1957.
Σήμερα τη Σπιναλόγκα επισκέπτονται κάθε καλοκαίρι χιλιάδες τουρίστες με καραβάκια από τον Αγιο Νικόλαο, την Ελούντα και την Πλάκα για να ξεναγηθούν στα ερειπωμένα της κτίρια, που με κόπο προσπαθεί η αρχαιολογική υπηρεσία να συντηρήσει.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2009, τους καλοκαιρινούς μήνες η Σπιναλόγκα δέχεται 1200 - 1500 επισκέπτες καθημερινά και είναι ο πιό επισκέψιμος αρχαιολογικός χώρος στην Κρήτη μετά την Κνωσό.
Η καίρια θέση της βραχονησίδας Σπιναλόγκα για τον έλεγχο και την προστασία του λιμανιού της Ελούντας δεν θα μπορούσε παρά να σημαδέψει τη Σπιναλόγκα με μία πολυτάραχη ιστορία γεμάτη σκληρές μάχες και πολύ ανθρώπινο πόνο.
Το όνομα Σπιναλόγκα
δείτε τη Σπιναλόγκα στο χάρτη του Google
Σήμερα Σπιναλόγκα ονομάζουμε μονάχα το μικρό νησί, αλλά οι Ενετοί με το όνομα αυτό αποκαλούσαν και την μεγάλη χερσόνησο Νησί ή Κολοκύθα που ενώνεται με την Ελούντα με ένα στενό ισθμό.
Αναφέρεται ότι η Κολοκύθα ήταν ενωμένη με την Σπιναλόγκα (γι αυτό μοιράζονταν το ίδιο όνομα), αλλά το 1526 οι Ενετοί άνοιξαν διώρυγα με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το μικρό αυτό νησί.
Η πληροφορία αυτή προέρχεται από τον Ενετό χαρτογράφο Vincenzo Coronelli και την αναφέρουμε με κάθε επιφύλαξη για την ακρίβεια της. Πάντως το νησί απέχει από την Κολοκύθα μόνο 170 μέτρα και τα νερά είναι αβαθή, οπότε είναι πιθανό οι Ενετοί πράγματι να προχώρησαν στο έργο αυτό προκειμένου να δημιουργήσουν ένα απόρθητο νησί - φρούριο.
Το όνομα Σπιναλόγκα προέκυψε γύρω στο 13ο αιώνα με νονούς τους Ενετούς κατακτητές, οι οποίοι αφού δεν είχαν εξοικείωση με την ελληνική γλώσσα παρέφθειραν (παράφρασαν) το τοπωνύμιο «στην Ολούντα» σε Σπιναλόντε αρχικά (13ος αιώνας) και αργότερα σε Σπιναλόγκα. Όχι τυχαία βέβαια, γιατί το Σπιναλόγκα τους ήταν ήδη γνωστό από μία νησίδα στη Βενετία, τη σημερινή Τζιουντέκα (Εβραϊκή).
Μια άλλη ερμηνεία του ονόματος Σπιναλόγκα, το θέλει να έχει προκύψει από το σχήμα της νησίδας που θυμίζει μακρύ αγκάθι (σπίνα=αγκάθι, λόνγκα=μακρύ), μία θεωρία που δεν την ενστερνίζονται πολλοί.
Αρκετά αργότερα το 1957 παρουσιάστηκε ένα άλλο όνομα για τη νησίδα, το όνομα Καλυδών, σαν μια ανεπιτυχής προσπάθεια για να αντικατασταθεί το λατινογενές Σπιναλόγκα με ένα ελληνοπρεπές όνομα.
